6:3, 7:6 (10–8) w skróconej formie zapisuje się jako 6:3, 7:6(8).
W pierwszych latach po wprowadzeniu tie-breaku do tenisa nie obowiązywał on w decydującym secie (trzecim u kobiet, piątym u mężczyzn), tak aby dwie wymiany nie decydowały o losach całego meczu. Obecnie prawie we wszystkich zawodach przy stanie 6:6 w ostatnim secie jest grany tie-break do 7 zdobytych punktów przy zachowaniu dwóch punktów przewagi. Wyjątek stanowią cztery turnieje wielkoszlemowe: Australian Open, French Open, Wimbledon i US Open (zarówno w rozgrywkach kobiet, jak i mężczyzn), w których to przy stanie 6:6 w decydującym secie tie-break rozgrywany jest do 10 zdobytych punktów i dwóch punktów przewagi (tzw. super tie-break).
Siatkówka
Nazwa tie-break nie występuje we współczesnych przepisach gry w siatkówkę. Jest to zwyczajowa nazwa 5. parii obecnie noszącej nazwę seta decydującego w meczu, którego stan po czterech setach wynosi 2:2. Set decydujący jest krótszy niż zwykły set, bowiem rozgrywa się go do 15 punktów (zwykły set do 25), ale tak samo jak w zwykłym secie różnica musi wynosić co najmniej dwa punkty.