Po rozpadzie Austro-Węgier i proklamowaniu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej powrócił do Galicji Wschodniej, rozpoczął służbę w żandarmerii Ukraińskiej Armii Halickiej. W końcu 1918 przeszedł politycznie na pozycje bolszewickie. Należał do grupy oficerów, który w 1919 przygotowywali przejście UHA na stronę Armii Czerwonej i przekształcenie w Czerwoną Ukraińską Armię Halicką (CzuHa). W początku 1920 został naczelnikiem szkoły politycznej dla czerwonych dowódców w Kijowie. Po przejściu CzUHA na stronę armii URL podczas polsko-ukraińskiej ofensywy na Kijów pozostał w składzie Armii Czerwonej. Wyjechał do Moskwy, później do Kazania, gdzie wstąpił do RKP(b). Członek komitetu organizacyjnego Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej, pełnomocnik partii przy KC KPU(b).
W sierpniu 1920 powrócił na Ukrainę, wykładał w Instytucie Oświaty Ludowej i centralnej szkole partyjnej w Charkowie. Od grudnia 1922 pracował w Ukraińskim Instytucie Marksizmu i Marksoznawstwa w Charkowie.