W 1924 mianowany zastępcą kierownika, a w latach 1926–1929 pełnił obowiązki kierownika zarządu instytucjami naukowymi na Ukrainie (Ukrnauka) przy komisariacie oświaty USRR, był bliskim współpracownikiem Mykoły Skrypnyka.
Był pierwszym historykiem ukraińskim, który opracował schemat dziejów Ukrainy oparty na metodologii marksistowskiej, w opozycji do dominującej wówczas szkoły narodnickiej Mychajła Hruszewskiego, jego uczniów i zwolenników. Autor pierwszych podręczników marksistowskich w historiografii ukraińskiej (Narys istoriji Ukrajiny(1923-24) t 1-2, Korotka istorija Ukrajiny (1927), Istorija Ukrajiny u stysłomu narysi, (1928-29), Ukrajina w epochu kapitalizmu, (1924-25), t 1-3, prac z historii ruchów społecznych i rewolucji na Ukrainie (Istorija riewolucyonnogo dwiżenija na Ukrainie (1922), Rewolucija na Ukrajini w jiji gołowniszych etapach (1923), Narysy z istoriji rewolucijnoji borot'by na Ukrajini (1927-28) t.1-2) i licznych artykułów w czasopismach naukowych. Atakował szkołę historyczną Hruszewskiego jako ukraińską historiografię burżuazyjną.