Wiązało się to ze zdobyciem przez Stalina pełni władzy w WKP(b), stalinizacją samej partii bolszewickiej i ruchu komunistycznego i radykalną zmianą w polityce wewnętrznej ZSRR w roku 1929 (zakończenie NEPu, kolektywizacja rolnictwa, stalinizm). Nowy kurs polityczny oznaczał również pełną centralizację władzy w Moskwie, likwidację względnej autonomii i samodzielności republik związkowych, którą cieszyły się w latach 20, koniec polityki korenizacji i walkę z przejawami tzw. narodowego komunizmu, określanego odtąd jako odchylenie nacjonalistyczne. W pierwszym rzędzie dotyczyło to USRR, najważniejszej po RFSRR republiki związkowej.

Już na początku 1929 Jaworski zaczął być krytykowany za swoje poglądy historyczne. 10 lutego 1929 na łamach moskiewskiej „Prawdy” ukazała się recenzja pracy Jaworskiego Istorija Ukrajiny u stysłomu narysi, w której zarzucono mu formalno-nacjonalistyczne podejście do historii, czyli pomijanie historii proletariatu, przy jednoczesnym „szerokim” opisie dziejów „organizacji nacjonalistycznych” np. Ukraińskiej Centralnej Rady. W podsumowaniu recenzji stwierdzono, że książka Jaworskiego nie jest pracą bolszewickąRobert Kuśnierz, Ukraina w latach kolektywizacji i wielkiego głodu (1929–1933), Toruń 2008, Wydawnictwo Naukowe Grado, s. 281..