W grudniu 1928 otrzymał stopień naukowy doktora nauk historycznych (równoważny habilitacji), bez przedstawienia pracy habilitacyjnej, w oparciu o prace już opublikowane.
Za przedmiot historii uważał walkę klasową, zaś jego głównym przeciwnikiem, zgodnie z teorią narodu Lenina i koncepcją polityki narodowościowej obowiązującą w ZSRR w latach 20. XX wieku – korenizacją – była „wielkomocarstwowa” nacjonalistyczna historiografia rosyjska, która nie uznawała jakiejkolwiek odrębności Ukrainy. Periodyzacja dziejów Ukrainy zależała u Jaworskiego bezpośrednio nie od zmian terytorialnych i politycznych a od przemian formacji gospodarczo-społecznych. Wszystkie ważne wydarzenia w historii interpretował zaś z perspektywy klasowej, a nie interesu państwowego, czy narodowego. Podobnie jak Hruszewski i jego szkoła, Jaworski przedstawiał Rosję carską jako eksploatatora Ukrainy w systemie reżimu kolonialnego, służącego interesom wielkich posiadaczy ziemskich.
Schemat Jaworskiego posłużył bolszewikom do walki z historykami szkoły Hruszewskiego, jednak bardzo krótko utrzymał status obowiązującej w USRR wykładni dziejów.