„odchyleniu prawicowemu”, wiązanemu z osobą Bucharina i „burżuazyjnym nacjonalizmom” w republikach związkowych, co wiązało się z masowymi czystkami personalnymi osób, którym takie „odchylenia” zarzucano.

6 lutego 1930 Jaworski został wykluczony z WKP(b). 13 lutego 1930 Politbiuro KC KP(b)U wydało postanowienie wzywające go do złożenia dymisji z funkcji członka prezydium WUAN, w dwa dni później złożył rezygnację z funkcji i w marcu 1930 wyjechał „na urlop” do Leningradu. Oficjalnym powodem wykluczenia było zatajenie faktów z jego przeszłości sprzed 1920 (służby w armii austro-węgierskiej i sympatyzowania z polityką hetmana Pawła Skoropadskiego), ujawnione w pozwie o alimenty dla córek, mieszkającej w Polsce jego byłej żony Zofii. 1 marca 1930 w „Prawdzie” ukazał się artykuł Awanturnik Matwiej Jaworski, w którym po przedstawieniu jego „kontrrewolucyjnej” biografii stwierdzono, że Jaworski i jemu podobni są wrzodami na ciele partii i nauki sowieckiejRobert Kuśnierz, Ukraina w latach kolektywizacji i wielkiego głodu (1929–1933), Toruń 2008, Wydawnictwo Naukowe Grado, s.