Użycie J2M był najlepszym seryjnie produkowanym myśliwcem przechwytującym japońskiej marynarki wojennej. Były zdolne do przechwycenia bombowców strategicznych Boeing B-29 Superfortress, aczkolwiek ich największą wadą w tym zastosowaniu był mały zasięg i długotrwałość lotu, przy koniecznym długim wznoszeniu. Według statystyk marynarki amerykańskiej J2M były najgroźniejszym przeciwnikiem dla jej późnych myśliwców – Grumman F6F Hellcat miały zestrzelić 33 samoloty identyfikowane jako Jack, przy stracie 9, a Vought F4U Corsair miały zestrzelić 9 przy stracie 3 – co stanowiło najlepszy stosunek dla japońskich samolotów.
Po testach zdobytych egzemplarzy, Amerykanie uznali J2M za dobry samolot, ale niedopracowany i dość trudny w pilotażu. Zaletą była duża siła ognia, opancerzenie i dobre osiągi, natomiast słaba była zwrotność.