Jan Kancewicz, pierwotnie Horwitz (ur. 9 kwietnia 1916 w Zurychu, zm. 12 marca 2020) – polski historyk ruchu robotniczego, docent.
Życiorys Syn Kamilli Kancewicz z domu Horwitz. W 1930 przedostał się wraz z matką do ZSRR. W latach 1934–1937 studiował historię na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1938 aresztowany i skazany na 5 lat łagru. Do Polski powrócił w 1945.
Absolwent historii na Uniwersytecie Warszawskim (1949). Kandydatura nauk (doktorat) w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR w 1957 pod kierunkiem Tadeusza Daniszewskiego, habilitacja na UW 1983. Zatrudniony w Instytucie Historycznym UW jako adiunkt od 1957, docent od 1983. Emerytura 1986.
W 1949 aspirant w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR, pracownik Katedry Historii Polski w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych/Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, adiunkt przy Katedrze Historii Polski INS przy KC PZPR od 1956. Pracował też w Zakładzie Historii Partii. Autor haseł w Polskim Słowniku Biograficznym i Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczegoSłownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1: A–D, red. nacz. Feliks Tych, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1978, s.