W sierpniu 1929 roku ukończył kursy strzelecko-taktyczne „Wystrieł”, zaś w 1932 roku Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w Moskwie. Następnie skierowano go na naukę do akademii sił powietrznych im. prof. Nikołaja Żukowskiego, ale krótko potem mianowano go inspektorem 15 Brygady Lotniczej. Od marca 1933 roku dowodził 50 Pułkiem Strzeleckim. W styczniu 1937 roku objął funkcję szefa sztabu 19 Dywizji Strzeleckiej, którą następnie dowodził. Od lutego 1938 roku w stopniu kombryga był dowódcą 13 Korpusu Strzeleckiego.
Jednocześnie wszedł w skład Rady Najwyższej ZSRR.
W 1939 roku awansował do stopnia komdiwa, zaś w 1940 roku generała majora. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 roku, dostał się do niewoli w rejonie Humania na początku sierpnia tego roku. Przekazał Niemcom dobrowolnie informacje dotyczące działań wojskowych dowodzonego przez niego korpusu. W połowie października zaocznie skazano go na karę śmierci przez rozstrzelanie. Osadzono go w obozie jenieckim w Wolfheide, a następnie obozie koncentracyjnym w Dachau.