Po kapitule Bonagratia stanął na czele delegacji, która udała się do papieża Mikołaja III, by poprosić o wyznaczenie dla braci mniejszych kardynała protektora. Papież, który wcześniej osobiście pełnił tę funkcję, wyznaczył swojego krewnego dominikanina Matteo Orsiniego. Delegacje poprosiła również o wyjaśnienie dotyczące obowiązywalności reguły franciszkańskiej, zatwierdzonej przez Honoriusza III 29 listopada 1223. Mikołaj III po konsultacji z teologami i prawnikami papieskimi i zakonnymi, 14 sierpnia 1279 wydał bullę Exiit qui seminat. Papież potwierdził całkowite wyrzeczenie się dóbr przez wspólnotę. Dobra ofiarowywane na cele działalności zakonu przechodziły na własność Stolicy Świętej. Dawcy mogli też ofiarowując dobra pozostawić sobie prawo ich własności. Dobra i sumy pieniężne miały pozostawać w rękach nuncjuszów, prokuratorów czy przyjaciół duchowych, którym nie wolno było rościć sobie do nich żadnych praw. Nabywanie majątku dokonywało się przez wyznaczonych przez papieża prokuratorów. Prokuratorów mógł też wyznaczać w imieniu papieża kardynał-protektor.