thumb|240px|Grób Janusza Żełobowskiego na cmentarzu Rakowickim Janusz Żełobowski (ur. 1 stycznia 1932 w Wilnie, zm. 7 listopada 2016 w Krakowie) – polski śpiewak operetkowy, pierwszy amant sceny operetkowej Krakowskiego Teatru Muzycznego w latach 1957–1971, solista Operetki Warszawskiej od 1970 do 2003.
Życiorys Janusz Żełobowski urodził się w Wilnie i w okolicach tego miasta się wychował. Średnią szkołę ukończył już po II wojnie światowej w Olsztynie w 1952, kształcąc się równocześnie muzycznie. W 1953 dostał się na krakowską Akademię Muzyczną do klasy śpiewu solowego Bronisława Romaniszyna. Po uzyskaniu dyplomu w 1959, Żełobowski doskonalił swój głos u Gustawa Serafina. Pierwsze sukcesy wokalne odniósł w trakcie nauki: wyróżnienie na I Ogólnopolskim Konkursie Śpiewaków w Warszawie (1951) i nagroda na Międzyuczelnianym Konkursie Mozartowskim w Katowicach (1956). Przed ukończeniem studiów, w 1957, debiutował na krakowskiej scenie operowej, gdzie śpiewał liryczną partię Almavivy w Cyruliku sewilskim Gioacchino Rossiniiego. Na scenie operowej wystąpił także w Opowieściach Hoffmanna (jako Natanael), Pajacach (jako Beppo), Strasznym dworze (jako Damazy), Madamie Butterfly (jako Goro), w Odprawie posłów greckich (jako narrator) oraz w roli tytułowego Fra Diavolo w operze Daniela Aubera.