Premiera tej opery odbyła się w 1967, kiedy Janusz Żełobowski był już związany ze sceną operetkową Krakowskiego Teatru Muzycznego i uznany za jej pierwszego amanta. W operetce zadebiutował w 1959 partią Alfreda w Zemście nietoperza Johanna Straussa.
Związek z krakowską sceną operetkową zaowocował kolejnymi partiami: Juan Domingo (Clivia), John Smith (Kariera Panny Mary), Edwin (Księżniczka czardasza), Obolski (Fajerwerk), Andrzej (Panna Wodna), Rene (Cnotliwa Zuzanna), Jean (Loża królewska), Barinkay (Baron cygański), Fred (My Fair Lady), Adam (Ptasznik z Tyrolu), Hrabia (Wiedeńska krew), Ali (Miłość szejka), Porucznik (Dama od Maxima), Igor (My chcemy tańczyć), czy Daniło (Wesoła wdówka). Żełobowski występował w operetce klasycznej, a także współczesnym musicalu, polskiej i zagranicznej komedii muzycznej, co czyniło go artystą wszechstronnym. W czerwcu 1970 zadebiutował na scenie Operetki Warszawskiej w Baronie cygańskim, a stałym solistą został rok później.
W Operetce Warszawskiej występował w Człowieku z La Manczy, Życiu paryskim, Hrabinie Maricy, Rose-Marie, Królu walca, Bal w Savoyu oraz w kilkudziesięciu innych operetkach i musicalach. Jerzy Waldorff scharakteryzował go wówczas: „Janusz Żełobowski – piękny głos, takaż aparycja!”. W latach 70. i 80.