Zarzuty wobec publikacji Wydziału Historii Partii W marcu 1955 Jerzy Jedlicki napisał do Trybuny Ludu artykuł Prawda i fałsz w nauce historycznej, w którym zdemaskował fałszowanie (skreślanie, dopisywanie bądź przeinaczanie) tekstów źródłowych w publikacjach wydawanych przez WHP. Artykuł z powodu nieustępliwej postawy redaktora naczelnego Trybuny Romana Werfla nie ukazał się. Wobec tego Jedlicki wysłał artykuł do Po prostu, jednak zdjęła go cenzura. Jedlicki był również autorem protokołu Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR w Instytucie Historii PAN, w którym zakwestionowano działalność WHP i postulowano zastąpienie go instytutem naukowym.
Próbę obrony dorobku wydawniczego Wydziału połączoną z autokrytyką podjął na łamach Nowych Dróg w maju 1956 Józef Kowalski. W artykule O szersze spojrzenie na dzieje polskiego ruchu robotniczego (głos w dyskusji) podnosił, że przedstawienie historii KPP, SDKPiL i PPS–Lewicy, a nawet samej PPR zgodnie z rzeczywistością było niemożliwe z uwagi na panujący stalinizm („jeżowszczyznę”), w tym obowiązujące uchwały VIII Plenum KC PZPR z 28 marca 1953, uznające fakt rozwiązania KPP za słuszny. Uważał, że na historyków ruchu robotniczego wywierano naciski, które utrudniały rzetelne, naukowe przedstawienie jego dziejów, a publikacje wydziału służyły do bieżącej walki politycznej (np.