chory na tyfus, opuścił statek w Konstantynopolu. Działał w środowisku rosyjskiej emigracji: był wychowawcą w Gimnazjum Gallipolskim od 1920 do 1923, następnie przeniósł się do Bułgarii i pracował w oddziale kierującym rosyjskimi szkołami oraz kierował rosyjskimi domami dziecka w Szumenie, Wielkim Tyrnowie i Leskowcu.
Duchowny W 1935 złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze św. Hioba Poczajowskiego w Ladomirovej, zaś święcenia kapłańskie przyjął w 1938. Jako hieromnich służył w cerkwi rosyjskiej w Użhorodzie, był także redaktorem pisma „Православный Карпатский вестник”.
W 1941 został proboszczem parafii św. Aleksandra Newskiego w Aleksandrii. W 1945, pozostając na tym stanowisku, przyjął jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, zaś rok później otrzymał obywatelstwo ZSRR. Aresztowany przez policję egipską w sierpniu 1948, przebywał w więzieniu do maja roku następnego, po zwolnieniu wyjechał do Związku Radzieckiego.