12 lutego 1950 w soborze św. Aleksandra Newskiego w Preszowie został wyświęcony na biskupa preszowskiego. Został pierwszym ordynariuszem jednej z eparchii Egzarchatu Czechosłowacji, utworzonego po siłowej, przeprowadzonej przez władze komunistyczne likwidacji Kościoła greckokatolickiego na SłowacjiАрхиепископ Алексий. Po pięciu latach został locum tenens eparchii wileńskiej i litewskiej, rok później objął tę katedrę na stałe, zaś w 1957 został arcybiskupem. Zmarł w Wilnie i został pochowany na terenie monasteru Świętego Ducha w tymże mieście.
Działalność literacka W 1906 wydał pierwsze wiersze w gazecie „Северо-западный голос”, dwa lata później opublikował tom „Неокрепшие крылья”. Jest również autorem szeregu utworów przeznaczonych dla dzieci („Смерть Игрушки”, „С детьми эмиграции”, „Школьный год”, „Розовый дом”, „Моя маленькая Россия”, „Детские игры”, „Медвежата”, „Лесная быль”) oraz tekstów religijnych („Писатель Ангельского чина”, „Белый крин”, „Сокровище неоцененное”, „С Богом в путь”, „Моисей Угрин”, „Газдыня Анна”, etiuda dramatyczna „Среда”, dramaty „Образы прошлого”, „После бури”). W 1935 za wiersz „Я Русь люблю” otrzymał nagrodę Związku Rosyjskich Pisarzy i Dziennikarzy Królestwa Jugosławii. Jego teksty były drukowane w rosyjskiej prasie emigracyjnej.