Należał do powstałej w 1931 Partii Braterstwa Narodowego, następnie odszedł z niej. Po raz trzeci został ministrem w rządzie Raszida Alego al-Kilaniego w 1933. Jako minister spraw wewnętrznych zaaprobował krwawe stłumienie powstania asyryjskiego (masakra w Simele) przez wojska pod dowództwem gen. Bakra Sidkiego. Po upadku rządu al-Kilaniego związał się z opozycyjną grupą Al-Ahali. Grupa ta domagała się zmian w porządku społecznym w Iraku, wskazując, iż dominująca warstwa zamożnych posiadaczy ziemskich, najbogatszych kupców oraz urzędników państwowych przedkładała prywatne interesy nad dobro państwa, przyczyniając się do pogarszania sytuacji gospodarczej w kraju i wzrostu ubóstwa. W 1935 Sulajman znalazł się w komitecie centralnym organizacji razem z Dżafarem Abu at-Timmanem i Kamilem al-Dżadirdżim. Porozumiał się z gen. Bakrem Sidkim, dzięki czemu w październiku roku następnego wojsko obaliło rząd Jasina al-Haszimiego. Zażądało także od króla Ghaziego wyznaczenia na nowego premiera właśnie Hikmata Sulajmana, żądanie to zostało zaakceptowane. Premier Iraku Hikmat Sulajman zamierzał reformować Irak odgórnie, naśladując modernizację Turcji przeprowadzoną przez Mustafę Kemala Atatürka.