Nową administrację centralną sformował, opierając się przede wszystkim na ludziach związanych z Al-Ahali, powołał również do rządu największą w dotychczasowej historii Iraku liczbę szyitów. Polityką zagraniczną kierował wspólnie z wodzem naczelnym Bakrem Sidkim, opierając ją na bliskich relacjach z Turcją oraz z Iranem, odrzucał natomiast koncepcje panarabskie. Jego rząd podpisał układ irańsko-iracki, regulujący spór graniczny o Szatt al-Arab, a następnie doprowadził do zawarcia czterostronnego układu obronnego z udziałem Iraku, Iranu, Turcji i Afganistanu. W 1936 zawarł także sojusz z Arabią Saudyjską.
Powstanie rządu Sulajmana z nadzieją przyjęły organizacje polityczne głoszące program reform społecznych, nielegalne związki zawodowe oraz Iracka Partia Komunistyczna, objęciu przez niego władzy towarzyszyły organizowane przez nie manifestacje poparcia. W pierwszych wystąpieniach publicznych Sulajman zapowiadał zwolnienie więźniów politycznych, przekazanie chłopom bezrolnym gruntów należących do państwa, wspieranie rozwoju państwowych zakładów przemysłowych. Pod koniec roku 1936 rząd utworzył Stowarzyszenie Reformy Ludowej, w ramach którego miał być formułowany i wdrażany program zmian. Radykalizm stowarzyszenia, w skład którego weszli najbardziej skłonni do reformowania kraju ministrowie, przeszedł oczekiwania premiera.