Na przełomie 1939/1940 uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej. Z powodu klęsk podległych mu oddziałów wojskowych został zdegradowany na dowódcę 139 Dywizji Strzeleckiej. W 1940 mianowano go generałem majorem. Od lipca tego roku był szefem sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Od marca 1941 dowodził 12 Armią Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Na początku sierpnia w rejonie Humania wraz z generałem Nikołajem Kiriłłowem dostał się do niewoli niemieckiej. Zaocznie został skazany na karę śmierci z rozkazu nr 270.
W obozie jenieckim przekazał Niemcom informacje dotyczące działań wojskowych prowadzonych przez oddziały 12 i 6 Armii. Wśród jeńców Armii Czerwonej prowadził agitację antystalinowską. Pod koniec kwietnia 1945 został wyzwolony przez wojska USA, po czym przekazano go władzom ZSRR. Pod koniec grudnia tego roku aresztowano go i osadzono w więzieniu lefortowskim w Moskwie. 25 sierpnia 1950 po procesie został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie, wykonaną tego samo dnia. Zrehabilitowany w 1956 roku.
Przypisy
Bibliografia
Fiodor D.