Ponadto przez pewien czas pracowali razem jako redaktorzy w piśmie „Przegląd Futrzarski i Kuśnierski”.
II wojna światowa W chwili wybuchu II wojny światowej Marczak wraz z żoną Marianną Bartułd mieszkał na warszawskim Żoliborzu. W tym czasie jego rodzice sąsiadowali z żydowską rodziną prowadzącą szmaciarnię przy ul. Dalekiej. Niedługo po rozpoczęciu niemieckiej okupacji Marczak w porozumieniu z właścicielami przejął szmaciarnię i zajął się skupem, segregacją oraz czyszczeniem szmat. Owo koncesjonowane przez okupanta przedsiębiorstwo stało się odtąd przykrywką dla działalności konspiracyjnej.
Był czynnym członkiem podziemnej Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Jednocześnie po uzyskaniu od Niemców zgody na zatrudnianie robotników z warszawskiego getta zaangażował się aktywnie w akcję pomocy Żydom. Pomagał mieszkańcom getta w ucieczkach i przy poszukiwaniu ukrycia „po aryjskiej stronie”. Na ul. Świętojerskiej, naprzeciw murów getta, w pobliżu ul. Bonifraterskiej, zbudował schron, który pełnił funkcję kryjówki dla żydowskich uciekinierów. Schron znajdował się w piwnicy budynku, pod lokalem na parterze, w którym mieściło się biuro szmaciarni. Ukrywało się tam najpierw kilku, a później kilkunastu Żydów – koledzy i znajomi Marczaka, członkowie ich rodzin, a także osoby przez nich wskazane.