W gronie lokatorów schronu znajdowali się mężczyźni, kobiety i dzieci (w tym jedno urodzone w 1939). W akcji pomocy Żydom aktywnie uczestniczyła także żona Marczaka, która zajmowała się dostarczaniem i gotowaniem pożywienia oraz robotami porządkowymi (m.in. wynoszeniem nieczystości). Marczak i jego żona świadczyli pomoc Żydom całkowicie bezinteresownie. W 1943 małżeństwo zorganizowało kolejną kryjówkę dla żydowskich uciekinierów, mieszczącą się na piątym piętrze kamienicy przy ul. Pańskiej.
Marczakowi i jego żonie udało się ocalić co najmniej kilkadziesiąt osób. Jedną z nich była Klementyna Fuswerk-Krymkowa – działaczka podziemnego Żydowskiego Komitetu Narodowego. Przez pewien czas w schronie Marczaka ukrywała się także pierwsza żona Adama Ważyka (schwytana później w wyniku tzw. afery Hotelu Polskiego i zamordowana w obozie Bergen-Belsen).