Andrew Hull Foote (ur. 12 września 1806, zm. 26 czerwca 1863) – amerykański oficer marynarki wyróżniający się udziałem w wojnie secesyjnej, jak również szeregiem reform, jakich dokonał w US Navy w latach poprzedzających konflikt. Gdy wojna wybuchła został mianowany dowódcą Zachodniej Flotylli Kanonierek (ang. Western Gunboat Flotilla), poprzedniczki eskadry rzecznej Missisipi. Pełniąc tę funkcję, dowodził swymi kanonierkami w bitwie o Fort Henry. Za dokonania w dowodzeniu Zachodnią Flotyllą Foote został, jako jeden z pierwszych oficerów marynarki, awansowany do nowo wówczas utworzonego stopnia kontradmirałaNominację otrzymało także trzech innych oficerów, ale na liście awansów Kongresu zostali umieszczeni przed Footem; byli to: David Farragut, Samuel Du Pont i Louis Goldsborough..
Młodość Foote urodził się w New Haven, jako syn senatora Samuela A. Foota (lub Foote’a) i Eudocji Hull. Nie był − jako dziecko − nadzwyczajnym uczniem, nie wykazywał też żadnych zainteresowań dopóki pewnego dnia nie wypłynął w morze. Ojciec zgodził się i wysłał go do United States Military Academy w West Point, w stanie Nowy Jork.