Pierwsze elementy ustanawiania białorutenizacji jako elementu polityki państwowej w radzieckiej Białorusi miały miejsce w trakcie wojny domowej w Rosji. Były to m.in.: ustanowienie języka białoruskiego jako języka państwowego republiki, tworzenie szkół o białoruskim charakterze, tłumaczenie dokumentów urzędowych na język białoruski. Powstawały jednak również szkoły uczące w duchu kultur innych narodów zamieszkujących to terytorium. W grudniu 1920 roku Piotr Iljuczonak zgłosił swoją kandydaturę do władz Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi (KP(b)B) i został poparty. Pod jego kierownictwem przy Narodowym Komisariacie Oświaty Białoruskiej SRR zostały otwarte kursy przygotowujące dla nauczycieli w zakresie białorusoznawstwa. Na ich czele stał Jazep Losik. Z inicjatywy Ihnatouskiego na język białoruski zaczęto wówczas tłumaczyć także dokumenty urzędowe Ludowego Komisariatu Rolnictwa, a potem także Ludowego Komisariatu Oświaty. W 1921 roku z inicjatywy Burbisa to samo miało miejsce w Ludowym Komisariacie Spraw Zagranicznych. W lutym 1921 roku Centralny Komitet Wykonawczy Białoruskiej SRR na podstawie raportu przygotowanego przez Ludowy Komisariat Oświaty, przyjął szereg postanowień, które określiły cały dalszy proces białorutenizacji.