Sam termin "cztery rodzaje samadhi" nie występuje w tekstach Huisi, ani we wczesnych pracach Zhiyi. Po raz pierwszy pojawia się w tekście Zhiyi Fahua xuanyi (Niejasne znaczenia Sutry Lotosu), który powstał z wykładów wygłoszonych w Jingzhou w 593 roku. Od tego czasu był regularnie używany w większości jego prac.
Cztery rodzaje samadhi 1. Praktykowanie samadhi poprzez ciągłe siedzenie Technika praktykowania samadhi przez ciągłe siedzenie (chiń. changzuo sanmei) jest utożsamiona z medytacją znaną jako "jedna praktyka samadhi" (chiń. yixing sanmei). Praktykujący stosuje tę medytację przez okres dziewięćdziesięciu dni.
Praktyka "yixing sanmei" jest chińskim tłumaczeniem sanskryckiego terminu ekavyūha-samādhi, który występuje w dwu tekstach, które miały olbrzymi wpływ na myśl Nanyuego Huisi i Zhiyi. Są to: Dapin jing (skt Pañcaviṃśatisāhasrikā-prajñāpāramitā-sūtra, pol. Sutra o doskonałej mądrości w dwudziestu pięciu tysiącach wersów) oraz długi komentarz do niej Dazhidu lun. Mimo tego Zhiyi oparł się na innym tekście, który do praktyki "yixing sanmei" podszedł w bardziej subtelny sposób, czyli Wenshushili suoshuo boruo boluomi jing (skt Saptaśatika-prajñāpāramitā-sūtra, pol. Sutra o doskonałej mądrości wypowiedziana przez Mańdziuśriego).