Wyniki badań instytutu miały być podstawą do wypracowania „racjonalnej polityki demograficznej”.
Ustawy sterylizacyjne W 1922 wpłynął do Riksdagu pierwszy wniosek poselski z propozycją ustanowienia prawa o przymusowej sterylizacji osób niepełnosprawnych intelektualnie. Prace nad projektem trwały do 1929, jednak nie udało się wypracować projektu pod głosowanie i ostatecznie zaniechano prac nad ustawą.
W 1933 ponownie wpłynął wniosek poselski z propozycją ustawy o przymusowej sterylizacji, na podstawie którego 18 maja 1934 uchwalono „prawo o sterylizacji osób z chorobami psychicznymi, upośledzeniem umysłowym i innymi wadami umysłu”. Ustawa miała więc ograniczone zastosowanie i dotyczyła osób nierozumiejących efektu zabiegu, co do których istniały podstawy, by zakładać, że drogą genetyczną przekażą potomstwu chorobę umysłową, ograniczenie umysłowe albo inną ciężką chorobę lub ułomność. O przeprowadzeniu zabiegu miała decydować komisja lekarska lub, w przypadku braku możliwości powołania komisji, dwóch wyspecjalizowanych lekarzy. W tekście ustawy nie ma określenia „sterylizacja pod przymusem”, gdyż projektodawcy uznali, że w tym czasie dosłowne użycie tego sformułowania w ustawie byłoby niewłaściwe.