Ustawa nie regulowała sterylizacji przeprowadzanych za zgodą pacjenta zarówno w przypadku osób zdrowych, jak i z nieznacznym upośledzeniem. Według ustawodawców tego typu zabiegi można było wykonywać, gdyż regulacje prawne pozwalające na świadomą i dobrowolna sterylizację nie były potrzebne.
Jeszcze w 1934 powołano komisję, która miała odpowiedzieć na pytanie o to, jakie grupy powinny być objęte sterylizacją w przyszłości. Na podstawie wyników prac komisji w 1941 wprowadzono nowe prawo sterylizacyjne (1941 steriliseringslag), w którym wymieniono trzy wskazania mogące być podstawą do przeprowadzenia sterylizacji: medyczne – dopuszczające sterylizację kobiet, u których ciąża mogła stanowić zagrożenie ich życia ze względu na stan zdrowia lub wadę fizyczną, eugeniczne – dopuszczające sterylizację osób, które drogą genetyczną mogłyby przekazać potomstwu chorobę fizyczną, umysłową lub inne ograniczenie umysłowe, socjalne – dopuszczające sterylizacje osób, które nie były w stanie zapewnić opieki potomstwu ze względu na ograniczenie intelektualne, zaburzenia psychiczne lub asocjalny tryb życia.
Zabiegi mogły odbywać się jedynie za zgodą pacjentów.