We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. 1 września zorganizował grupę 72 robotników z budowy i przyłączył się z nimi do 1. Pułku Piechoty KOP „Chabówka”. Od 3 września walczył jako dowódca plutonu w batalionie motorowym saperów nr 90, a od 10 września – jako dowódca kompanii. 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech, skąd uciekł. W październiku dotarł do Francji, gdzie został początkowo skierowany do Camp de Coëtquidan, a następnie do 1. Dywizji Grenadierów, gdzie służył w kompanii dowodzenia 2. pułku Grenadierów Wielkopolskich, następnie był dowódcą plutonu pionierów i zastępcą dowódcy kompanii. Po przegranej kampanii francuskiej 4 lipca 1940 roku przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Został internowany w Szwajcarii. Prowadził zajęcia dla internowanych w filii Politechniki Zuryskiej w Winterthurze: pod pretekstem zajęć z budownictwa drogowego uczył internowanych minerki, budowy przepraw, stanowisk ogniowych i obronnych. Jesienią 1942 roku opuścił Szwajcarię w celu przyłączenia się do polskiego wojska. Został zatrzymany na granicy między Andorą i Hiszpanią i osadzony w więzieniu w Modelo, z którego został zwolniony 5 stycznia 1943 roku. 24 czerwca dotarł do Gibraltaru, gdzie skierowano go do kompanii zbiorczej, w której – będąc najstarszym stopniem – został dowódcą.