1 października 1954 roku podjął pracę w Politechnice Wrocławskiej w ówczesnej Katedrze Budowy Dróg 1 Ulic. W początkowym okresie dojeżdżał z Warszawy, prowadząc prace dyplomowe i wykłady zlecone na specjalności "drogi i lotniska". 1 października 1955 roku został zastępcą profesora a od 1 grudnia 1956 roku - był kierownikiem Katedry Budowy Dróg i Ulic tej uczelni, w 1957 roku – docentem, a w 1966 roku – profesorem nadzwyczajnym. W 1964 roku był inicjatorem budowy w Polsce pierwszego poligonu doświadczalnego w Fadromie, gdzie realizowano wiele prac badawczych dotyczących nawierzchni drogowych oraz prace dla przemysłu maszyn drogowych.
Był przewodniczącym Podsekcji Dróg w Komitecie Inżynierii PAN, przez wiele lat przewodniczącym Wydziału Nauk Technicznych Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, aktywnie działał w Komitecie Zagospodarowania Ziem Górskich i w SITKom. W 1966 roku przewodniczył zespołowi organizacyjnemu Instytutu Inżynierii Lądowej PWr, którego od 1 września 1967 roku został dyrektorem. W 1971 roku przeszedł na emeryturę kontynuując działalność dydaktyczną. W sumie wypromował ok.