Koncepcja animacji bezpośredniej stanowi, że uduchowienie odbywa się w czasie zapłodnienia. Krytyka tego poglądu korzysta z podobnych argumentów, jak kryterium genetyczne człowieczeństwa. Otóż duszę uznaje się za nierozciągłą i niepodzielną. Posiadanie duszy przez zygotę oznaczałoby w pewnych wypadkach, jak podział zygoty z wytworzeniem się bliźniąt jednojajowych, podział tej duszy, aby każdy bliźniak miał własną duszę. Podobny problem stwarza również możliwość fuzji.
Przeciwko kryterium animacji bezpośredniej wysuwa się także fakt, że przed zagnieżdzeniem z dróg rodnych kobiety usuwanych jest około połowy jaj płodowych.
Innym kryterium jest indywidualizacja zarodków, pasująca do koncepcji animacji przedimplantacyjnej.
Jeszcze inni specjaliści wysuwają jako kryterium implantację jaja płodowego. Zachodzi ona około 7-9 dnia po zapłodnieniu. Animacja miałaby wedle tych teologów zachodzić po zakończeniu zagnieżdżania się, a więc po wytworzeniu się funkcjonalnego złączenia zarodka z organizmem matki (animacja poimplantacyjna). Wadą tego kryterium jest to, że implantacja wydaje się procesem zewnętrznym, w przeciwieństwie do wymienianych powyżej przemian zachodzących w nowym organizmie.