Największe uznanie publiczności i krytyki zyskały pisane wierszem dramaty Blodeuwedd (1948) i Siwan (1957), w których Lewis ujawnił talent do wydobywania współczesnego znaczenia z legend i materiałów historycznych oraz stworzył skomplikowane tytułowe postaci kobiece. Blodeuwedd jest twórczą adaptacją „Czwartej gałęzi Mabinogi", kanonicznego tekstu w literaturze walijskiej, zaś Siwan opowiada historię autentycznej postaci XIII-wiecznej walijskiej księżnej, żony Llywelyna Wielkiego.
W latach 50. Lewis zaczął tworzyć dramaty prozą o tematyce bardziej współczesnej: osadzony w niezidentyfikowanym komunistycznym kraju Gymerwch chi sigaret? („Papierosa?", 1955) i opowiadający o zamachu na Hitlera Brad („Zdrada", 1958). Powstał także biblijny dramat Estera (1959) oparty na Księdze Estery, zawierający jednak także aluzje do II wojny światowej i rzeczywistości lat 50. W latach 60. dramatopisarz zainteresował się teatrem absurdu, czego wyrazem była m.in. jednoaktówka Yn y Trên („W pociągu", 1965) oraz przetłumaczenie na walijski Czekając na Godota. Rozczarowanie związane z przemianami społecznymi w Walii w tym okresie zostało silnie uwidocznione w dramacie Cymru Fydd („Walia przyszłości",1967), który wzbudził kontrowersje i uważany jest za ostatnie znaczące dzieło Lewisa.