W sprawach o cudzołóstwo, by nie dopuścić do przedawnienia, można było wnieść skargę przeciwko urzędnikowi, rozpatrzenie jej jednak odraczano do czasu zakończenia urzędowania. Podobnie też dopuszczalne było wniesienie skargi o łapownictwo. Natomiast skargi z tytułu dokonania czynów niedozwolonych (delicta) przez urzędnika w czasie sprawowania władzy mogły być wniesione bezzwłocznie. W okresie cesarstwa zwierzchnicy mogli degradować lub dymisjonować podległych im urzędników popełniających przestępstwa. Można jeszcze dodać, że wszyscy rzymscy magistratus po wyborze ich na urząd musieli w ciągu pięciu dni złożyć przysięgę, że będą ściśle przestrzegać obowiązujących ustaw.
Bibliografia J. Zabłocki, A. Tarwacka, Publiczne prawo rzymskie, wyd. 1, Warszawa, 2005 A. Jurewicz, B. Sitek, Władza absolutna- dominat, w: Rzymskie prawo publiczne, red. B. Sitek, P. Krajewski, Olsztyn, 2005 J. Piekarczyk Gałkowska, P. Czerwiński, K. Kuras, M. Kopczyński, Encyklopedia Historia, wyd. 2, red. A. Nawrot, Kraków
Kategoria:Rzymskie prawo karne