Najczęściej używane do pomiaru ryzyka są wariancja lub odchylenie standardowe.
Stosunek do ryzyka możemy, również zmierzyć w następujący sposób. Zakładając, że konsument ma możliwość zainwestowania swoich pieniędzy, w grę która z prawdopodobieństwem p daje wygraną x, a z prawdopodobieństwem (1-p) daje stratę w wysokości y. W takim przypadku wartość oczekiwana powyższej gry wynosi p*x + (1-p)*y. Jej oczekiwana użyteczność natomiast wynosi: p*u(x) + (1-p)* u(y), gdzie u(x) jest użytecznością x, natomiast u(y) jest użytecznością y. Jeżeli użyteczność wartości oczekiwanej gry, czyli u[p*x + (1-p)*y] jest wyższa niż oczekiwana użyteczność gry, mówimy, że konsument posiadający daną funkcję użyteczności ma awersję do ryzyka. Zapis matematyczny:
u[p*x + (1-p)*y] > p*u(x) + (1-p)*u(y)
Istnieje także miara absolutnej awersji do ryzyka – miara Arrowa-Pratta. Do jej określenia należy policzyć pierwszą oraz drugą pochodną funkcji użyteczności konsumenta. Miara ta jest stosunkiem pochodnych:
r(w) = -u”(w)/u’(w),
gdzie w jest początkowym bogactwem konsumenta. Największym problemem przy obliczaniu miary Arrowa – Pratta jest znalezienie wzoru funkcji użyteczności konsumenta.