Następnie Zongze wspomina o kilku warunkach wstępnych do praktyki: medytujący powinien odrzucić światowe aktywności i szukać spokojnego miejsca, powinien uregulować swoje żywieniowe i związane ze snem zwyczaje, unikając zarówno niedosytu, jak i dogadzania sobie.
Następnie autor przechodzi do omówienia pozycji medytacyjnej – wspomina o dwóch: jie jiafu zuo – klasyczna jogiczna pozycja ze skrzyżowanymi oboma nogami ban jiafu zuo – pozycja z na wpół skrzyżowanymi nogami Dłonie powinny znajdować się w tradycyjnej mudrze Dharmadhatu – fajie dingyin. Język spoczywa pod podniebieniem, usta i zęby są zamknięte, oczy lekko otwarte, oddech uregulowany. Gdy wszystko to jest spełnione, medytujący zaprzestaje wszelkich osądów i po prostu obserwuje swoje myśli jak one powstają. Po zaobserwowaniu myśli zanikają i ostatecznie umysł staje się jednością.
Po opisie praktyki Zongze wychwala ją jako „bramę Dharmy uspokojenia i radości”. Kiedy jest odpowiednio wykonywana, jest łatwa i dobra dla ciała i umysłu. Następnie Zongze ostrzega, iż wykonywana niewłaściwie może prowadzić do choroby i tworzyć różnorodne niepożądane doświadczenia, przeciwko czemu należy się przygotować.