Praca Zongzego nie jest ostatecznie ani opracowaniem podręcznika Baizhanga, ani skrótem tekstu Zhiyi. Łączy ona natomiast część materiału znalezionego w pracy Zhiyi ze szczególnym podejściem do medytacji charakterystycznym dla pewnych wczesnych pism chanu. W wyniku tego powstał tekst posługujący się prostym, kolokwialnym stylem, który różni się zdecydowanie od scholastycznego sześciowiecznego tekstu Zhiyi. Równocześnie nadaje jego naukom o medytacji bardziej konserwatywną postać, co widać jeśli porówna się go z innymi tekstami chanu. Zapewne to było przyczyna popularności tej pracy, chociaż i kontrowersji, bowiem praca ta powstała w okresie dynastii Song, a przedstawia materiał z okresu wcześniejszego, gdy chan nie był tak rozwinięty. Powodowało to reakcje ze strony wczesnych czytelników.
Struktura tekstu Zuichan yi jest bardzo krótkim tekstem zawierającym około 700 znaków. Adresowany jest do „bodhisattwy studiującego pradźnię”. Zaczyna się od przypomnienia, że medytacja, która będzie opisana, powinna być uprawiana dla dobra wszystkich żyjących istot, a nie tylko praktykującego.