zmiany tarczy ochronnej lub łoża dla zapewnienia lepszej ochrony obsługujących żołnierzy, zastosowania kół o większej średnicy. Ostateczny termin dostawy wyznaczono na 24 lutego 1928 roku. Ponadto zamówiono też po trzy armaty Beardmore i Driggs.
Testy porównawcze początkowo miały się odbyć w roku 1928, jednak z powodu opóźnień w przesyłce armat Driggsa termin ten uległ przesunięciu. W międzyczasie polską konstrukcją zainteresowali się odbiorcy zagraniczni: Chiny, Turcja, Estonia, Finlandia, Holandia, Łotwa, Rumunia, Szwajcaria, a także kraje Ameryki Południowej. 17 września 1929 roku Szef Sztabu Głównego wyraził zgodę na eksport armaty wz. 25 „Pocisk”, bez żadnych ograniczeń. Z nieznanych przyczyn nie doszło jednak do eksportu armat.
W 1930 roku przeprowadzono testy porównawcze dział kal. 47 mm. Odbywały się one w Centrali Badań Poligonowych w Zielonce oraz w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Badaniom porównawczym poddano armaty kal. 47 mm firm: „Pocisk”, Beardmore, Driggs oraz Škoda. Najlepsza okazała się armata wz. 25 „Pocisk”. Spełniała ona wszystkie techniczne założenia konkursowe, jednak uznano, że jej parametry są niewystarczające na współczesnym polu walki. W konsekwencji nie podjęto produkcji seryjnej. W roku 1932 zadecydowano, że wojsko potrzebuje działa kalibru 55 mm.