Liczba ogółem wyprodukowanych dział wz. 25 w zależności od źródła waha się od 4 do 10.
Modernizacja W 1934 roku postanowiono przezbroić posiadane czołgi Vickers E w armaty. W związku z opóźnieniami w pracach nad polską armatą przeciwpancerną kalibru 40 mm, postanowiono do tego celu zmodernizować armatę wz. 25 „Pocisk”. Nowe działo miało charakteryzować się większą prędkością początkową pocisku i lepszą zdolnością przebijania płyt pancernych. Prototyp zmodernizowanego działa oznaczono 47 mm działko Pocisk model 1.84.530. Długość lufy armaty wynosiła 2150 mm. Masa lufy z zamkiem – 105 kg, zaś masa armaty gotowej do wmontowania w wieżę czołgu 280 kg. Łoże zapewniało kąt podniesienia wynoszący od −15° do +25°. W 1936 roku prototyp działa poddano testom w Centrum Badań Balistycznych w Zielonce, wyniki były obiecujące. Przy prędkości początkowej 800 m/s pocisk przebijał płytę pancerną o grubości 30 mm z odległości 800 m. Donośność armaty wynosiła 5000 m. Prace nad tą modernizacją posuwały się wolno i ostatecznie po zakupieniu licencji na armaty przeciwpancerne Boforsa, przerwano je.