W 1908 został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego mineralogii i geologii w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W 1919 w wyniku zainicjowanej przez niego reorganizacji powstały dwie katedry geologiczne. On sam objął katedrę Geologii i Paleontologii, którą kierował do przedwczesnego przejścia na emeryturę z powodu złego stanu zdrowia w 1924. W latach 1912/13, 1913/14 i 1918/19 pełnił funkcję dziekana Wydziału Chemii Technicznej Politechniki Lwowskiej, w latach 1915/16, 1916/17 i 1919/20 i 1920/21 był jego prodziekanem.
Na emeryturze przeniósł się do Warszawy, kontynuując pracę nad nieukończonym dziełem swego życia, historią geologii w Polsce. Jako emerytowany profesor zwyczajny Politechniki Lwowskiej postanowieniem prezydenta RP z 30 stycznia 1926 został mianowany profesorem honorowym tej uczelni.