miał przyjąć chrzest jeden z pierwszych legendarnych królów duńskich Harald Klak, stąd też pochodził Libutius, pierwszy biskup Rusi.
Znaczenie kościoła zmalało wraz z wzniesieniem przez arcybiskupa Willigisa nowej katedry mogunckiej. Jednocześnie jednak miejscowi opaci benedyktyńscy uwolnili się spod bezpośredniego wpływu arcybiskupów. Już jednak pod koniec XI w. arcybiskupi podjęli próby podporządkowania sobie klasztoru, przede wszystkim w celu wykorzystania do swych politycznych celów jego materialnej bazy. To zaangażowanie w politykę książąt-arcybiskupów spowodowało jednak stopniowy upadek materialny założenia. Począwszy od XII w. klasztor zadłużał się, pojawiły się konflikty wewnętrzne. Jednak już w XIII w. nastąpiło odrodzenie intelektualne i kulturalne tutejszego klasztoru.
W sierpniu 1329 r. założenie zostało częściowo zniszczone podczas walk o arcybiskupstwo mogunckie pomiędzy Baldwinem z Luksemburga i Henrykiem z Virneburga. Co prawda nadal kościół pełnił funkcje sakralne, jednak zniszczonych budynków klasztornych już nie odbudowano, co było początkiem końca opactwa benedyktyńskiego. Klasztor stopniowo tracił na znaczeniu. W 1419 r. arcybiskup Jan II z Nassau rozwiązał opactwo benedyktyńskie i zastąpił je klasztorem kanoników.