Zachował ponadto wiele próbek skóry pobranych podczas sekcji zwłok ofiar, co – wiele lat po wojnie – pomogło w rozwoju wczesnych form chemioterapii.

Od samego początku Naczelne Dowództwo Sprzymierzonych starało się tuszować prawdziwe przyczyny katastrofy, by nie dać Niemcom pewności, że alianci zamierzają zastosować broń chemiczną, a tym samym nie pozwolić im na wyprzedzające uderzenie. Problem polegał na tym, że było zbyt wielu świadków, by można było utrzymać przyczyny tragedii w tajemnicy. Ostatecznie więc, w lutym 1944, szef sztabu US Army wydał oświadczenie, w którym nawiązywał do wypadku i podkreślał, że Stany Zjednoczone miały zamiar stosować broń chemiczną jedynie w sytuacji ewentualnego przeciwuderzenia.

Generał Dwight Eisenhower zaaprobował raport dr. Alexandra, jednak Winston Churchill nakazał, by we wszystkich brytyjskich dokumentach ofiary gazu musztardowego przedstawiać jako „zmarłych z powodu poparzeń w wyniku akcji nieprzyjaciela”.