w jego twórczości pojawiły się akcenty w neoimpresjonistyczne, natomiast w grafikach, dawniej tworzonych pod wpływem Toulouse-Lautreca, zaznaczył się wpływ stylu Paula Césara Helleu. Przeniesienie się Villona do Puteaux w 1906 roku było w dużej mierze podyktowane chęcią zerwania z uzależnieniem od ilustracji komercyjnej. Artysta zaczął poświęcać coraz więcej czasu na malowanie i wykonywanie niezależnej grafiki, a po 1910 roku zaprzestał całkowicie jej sporządzania i zajął się satyrycznymi kreskówkami, a w dziedzinie techniki ekspresjonistycznym stylem rysowania oraz kompozycjami przestrzennymi i płaszczyznowymi, co stało się widoczna w serii Renée z 1911 roku (jeden suchoryt i dwie akwaforty) oraz w portrecie Raymonda Duchamp-Villona z tego samego roku.
Kubizm Po wystawie w Salonie Niezależnych w 1911 roku Villon stał się zwolennikiem kubizmu. Termin ten został użyty przez niego pod wpływem rozpraw Leonarda da Vinci i zawartych w nich teorii proporcji i harmonii kompozycji, znanych jako zasada złotego podziału. Zasada ta zaczęła być widoczna w sztuce Villona, jednak przeciwieństwie do kolegów, takich jak Juan Gris i Metzinger, artysta nie stosował jej regularnie. Po 1916 roku Villon poświęcił się studiowaniu teorii koloru;