uwagę jego zwróciła zwłaszcza książka Traité de la couleur M. A. Rosenstiehla. Nowe i systematyczne stosowanie koloru uwidoczniło się w jego surowych i czysto abstrakcyjnych obrazach, namalowanych tuż po wojnie, takich jak Szlachetność (1920), Radość (1921) i serii Kolorowa Perspektywa. Villon wzbogacił swój sposób kompozycji, starannie je przygotowywał i opracowywał wykorzystując swoje doświadczenia ze stosowaniem technik pochodzących akwaforty i łącząc je z trickami kolorystycznymi, wynikającymi z jego doświadczeń wojennych związanych z techniką wojskowego kamuflażu. Wraz z Gleizesem był jednym z nielicznych francuskich artystów, którzy na początku lat 20. zgłębiali tajniki abstrakcji (obraz Dżokej, 1924, Yale University Art Gallery). Później Villon na pewien czas zaprzestał działalności malarskiej, gdy zaczął na zamówienie paryskiej galerii Bernheim-Jeune wykonywać graficzne odbitki prac znanych artystów (Édouard Manet, Auguste Renoir, Paul Cézanne, Henri Matisse, Pablo Picasso, Georges Braque, André Derain, Maurice de Vlaminck, Raoul Dufy i Pierre Bonnard). W latach 1922–1930 wykonał około 40 tego typu barwnych akwatint. W miesiącach letnich, kiedy nie pracował dla Bernheim-Jeune, oddawał się własnym projektom. Skupił się zwłaszcza na rysunku rysując modelki (np. Siedząca kobieta, ołówek, ok.