Spadek liczebności w kierunku zagłady przypominał sytuację bekasa rdzawego, którego ostatnia ostoja leżała na Muttonbird Islands, które zajmowały progresywnie szczury, dzikie koty i weka (Gallirallus australis). Ostatni znani przedstawiciele tego bekasa wymarli w 1964 na Big South Cape Island po przypadkowym wprowadzeniu na wyspę szczura śniadego.
Bekasowate z rodzajów Gallinago i Lymnocryptes, jak również z blisko z nimi spokrewnionego Scolopax uczestniczą w pokazach godowych z lotami odbywających się o zmierzchu i w księżycowe noce. Wydają wtedy z siebie mechaniczne odgłosy, jak bębnienie, beczenie czy dźwięk wiania, dzięki wibracjom zmodyfikowanych piór ogona dzięki ruchom powietrza, gdy ptak pikuje. Na ten temat pisał badacz wysp Chatham Miskelly. Odnotował on 3 różne rodzaje nocnych pokazów powietrznych. Wedle naukowca najbardziej widowiskowy obejmował zarówno składniki wokalne, jak i niewokalne. Ten pierwszy stanowił dwusylabowy odgłos powtarzany pięciokrotnie, identyczny jak w jednym z pokazów naziemnych terytorialnego samca bekasa wyspowego. Później następował długi trzask, podobny do odgłosu przepływającego powietrza. Następnie naukowiec zauważył, jak ptak zanurkował z korony sześciometrowego drzewa z wielką prędkością.