Niewokalny komponent dźwięku składał się z 3 pasm (0,7 kHz, 0,9 kHz i 1,2 kHz), a trwał około 1,5 s. Badacz ten zwrócił również uwagę na podobieństwo bębniących i beczących odgłosów do występujących u rodzaju Gallinago wywołujący wibrację piór ogona, gdy ptak pikuje, przyśpieszając, na co badacz znalazł dowody u 2 z 24, które zdobył na South East Island od listopada 1983 do stycznia 1984. Dalej autor podnosi niezwykłość piór ogonowych bekasów, noszących na szczycie strukturę na kształt litery „V”. To właśnie jej przypisał wytwarzanie dźwięków przez wibracje.
Badanie przechowywanych w muzeach skór z kolekcji ptaków wykazało charakterystyczne uszkodzenia piór ogonowych samca bekasa rdzawego, wyspowego, C. aucklandica aucklandica i C. a. meinertzhagenae. Ten sam rodzaj uszkodzeń piór znaleziono u bekasa jarzębatego (C. huegeli)Charteris & Miskelly (2005)., a odgłosy hakawai słyszano na wyspach Auckland i Wyspie Antypodów, jak też na Wyspie Campbella w wykonaniu C. a. perseveranceMiskelly et al. (2006)..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kultura maoryska Kategoria:Mityczne istoty