W latach 20. XX wieku zwolennicy Ahl al-Hadis otworzyli swoje centrum w Śrinagarze. Większość muzułmanów zamieszkujących ten region była hanafitami, czyli zwolennikami sunnickiej szkoły prawa znanej jako Hanafi. Jako że Ahl al-Hadis krytykowali tradycyjne interpretacje pism i prawa, także te hanafickie, spotkali się z wrogością. Zazwyczaj stosowano wobec nich ostracyzm, ale zdarzały się także przypadki wymierzonej przeciwko nim przemocy. Często wysuwano wobec nich oskarżenia o apostazję i odmawiano im prawa do modlitwy w meczetach. Nie zatrzymało to jednak rozwoju Ahl al-Hadis. W latach 30. ruch zaczął działać także na terenie współczesnego Pakistanu. Pod przewodnictwem Ehsana Zahira jego zwolennikom udało się w latach 70. stworzyć sieć własnych meczetów i szkół.

Współcześnie meczety i szkoły należące do zwolenników Ahl al-Hadis istnieją również w krajach zachodnich. Jest to efekt przede wszystkim migracji ludności z subkontynentu Indyjskiego. W Wielkiej Brytanii istnieją 42 ośrodki prowadzone przez przedstawicieli ruchu, do których należy około 10 000 ludziGilliat-Ray Sophie, Muslims in Britain, Cambridge University Press, 2000. Część organizacji utworzonych przez zwolenników Ahl al-Hadis otrzymuje wsparcie finansowe od Arabii Saudyjskiej.