Saudyjczycy finansują również podobny ruch działający na tych samych terenach, znany jako DeobandiSareen Sushant, The Jihad Factory: Pakistan's Islamic Revolution in the Making, Hindustan Publishing Corporation, 2005. W opozycji do Ahl al-Hadis pozostają nie tylko ruchy sufickie, lecz także koraniczne, umniejszające rolę i znaczenie hadisów. Niektórzy zwolennicy Ahl al-Hadis wstępowali do organizacji Laśkar-e TajbaRao Aparna, Bollig Michael, The Practice of War: Production, Reproduction and Communication of Armed Violence, Berghahn Books, 2011, uznawanej za terrorystyczną.

Praktyki Zwolennicy Ahl al-Hadis różnią się w niektórych sprawach od przedstawicieli innych grup muzułmańskich. Różnice te przejawiają się zarówno w wyglądzie, jak i w praktykach oraz wierzeniach. Mężczyźni noszą zazwyczaj nieprzyciętą brodę, która jest uznawana za jeden ze znaków rozpoznawczych przynależności do ruchu. Mają inne zwyczaje modlitewne. W czasie modlitwy początkowo trzymają dłonie powyżej linii wyznaczonej przez pępek, następnie podnoszą je na wysokość głowy. Na zakończenie głośno powtarzają „amen" po swoim prowadzącym.