Przyszłością rozproszonej zapory sieciowej jest możliwość centralnego nią zarządzania. Możliwość globalnego wdrażania na serwery i urządzenia użytkowe, i przesyłanie już wcześniej skonfigurowanych reguł ruchu sieciowego, pomaga w maksymalizowaniu i tak już ograniczonych zasobów korporacji. Praktyczną rzeczą w rozproszonych zaporach sieciowych jest możliwość zbierania raportów i przeprowadzanie aktualizacji globalnie w całej korporacji. Rozproszona zapora sieciowa działa w dwojaki sposób. Po pierwsze, pozwala zabezpieczyć zdalnie urządzenia korporacji. Po drugie, pozwala na zabezpieczenie kluczowych serwerów, uniemożliwiając dostęp szkodliwemu kodowi, odrzucając go i nie pozwalając mu na wykorzystanie serwera jako bazy wypadowej na resztę komputerów korporacji.
Zazwyczaj używane są, jako kolejna, druga warstwa po konwencjonalnej zaporze sieciowej. Działa, akceptując ruch sieciowy tylko w wyszczególnionych niezbędnych przypadkach, odrzucając inne przypadki, chroniąc przy tym przed niechcianymi atakami.