Podczas gdy konwencjonalna zapora sieciowa podejmuje konwencjonalną ustaloną decyzje, to rozproszona zapora spełnia zadanie specjalistyczne.
Następujące problemy z konwencjonalną zaporą sieciową doprowadziły do opracowania wersji rozproszonej: wciąż rosnąca prędkość komunikacji i coraz bardziej skomplikowane obliczeniowo protokoły sieciowe, które zapora musi obsługiwać. Klasyczna zapora stawała się wtedy punktem przeciążenia sieci. Różnica między mocą obliczeniową a prędkością połączenia w bliskiej przyszłości najprawdopodobniej będzie rosnąć. Komputery (a więc i zapory sieciowe) stają się szybsze, co powoduje użycie coraz bardziej skomplikowanych obliczeniowo protokołów sieciowych, które w efekcie stają się coraz większą ilością danych, przewyższającą i najprawdopodobniej będącą przewyższać prawo Moore'a. Istnieją i są ciągle tworzone nowe protokoły, które nie są łatwo przyswajalne przez zapory sieciowe. Wynika to z tego, że niektóre protokoły mogą być odczytane dopiero w punktach końcowych transmisji. Przykładami takich protokołów jest FTP i RealAudio. Mimo że istnieją metody będące pośrednikami działającymi na poziomie warstwy aplikacji modelu ISO/OSI, które mogą w locie odczytywać takie protokoły, takie rozwiązania są uznawane za „nieczyste” lub czasem za inwazyjne.