Rozproszone zapory sieciowe bazują na trzech założeniach: Języku reguł, który definiuje, jakie połączenia mają być odrzucane, a jakie przepuszczane. Narzędziach administracyjnych takich jak np. Microsoft, SMS lub ASD Protokołach IPsec zapewniających szyfrowanie na poziomie warstwy sieci dla protokołów internetowych (TCP, UDP itp.). Podstawowa idea jest prosta. Kompilator tłumaczy język reguł na jakiś wewnętrzny format. Oprogramowanie zarządzające dystrybuuję plik reguł na wszystkie maszyny chronione zaporą sieciową. Każda przychodząca paczka jest akceptowana lub odrzucane przez wewnętrzną maszynę, zarówno na podstawie reguł, jak i weryfikacji tożsamości kryptograficznej każdego nadawcy.
Reguły Jednym z najczęściej używanych określeń w tematyce rozproszonych zapór sieciowych jest reguła. Niezbędne jest zrozumienie znaczenia słowa reguła w kontekście zapór sieciowych. „Reguła bezpieczeństwa” definiuje zasady dotyczące bezpieczeństwa systemu. Bez reguły bezpieczeństwa nie istnieje sposób zdefiniowania, jaki dostęp jest dopuszczony, a jaki wzbroniony. Prostymi przykładami dla zapór sieciowych są: Dopuszczaj wszystkie połączenia do serwera webowego. Odrzuć wszystkie inne połączenia. Sposób dystrybucji reguł może być różny w zależności od implementacji.