Punkty osnowy magnetycznej stabilizuje się znakami amagnetycznymi, sytuując je w miejscach niezurbanizowanych i jednocześnie oddalonych od obiektów mogących zakłócać ziemskie pole magnetyczne na odległość co najmniej: od kolejowej trakcji elektrycznej – 5 km od elektroenergetycznych linii wysokiego napięcia – 0,5 km od budynków – 0,1 km
Bezwzględny gradient horyzontalny pola magnetycznego w miejscu posadowienia punktu osnowy nie powinien przekraczać 5 nT na 10 m. Współrzędne poziome punktu wyznacza się z dokładnością zapewniającą średni błąd położenia nieprzekraczający 0,1 m względem poziomej osnowy geodezyjnej, a wysokość z dokładnością nie mniejszą niż 0,1 m w nawiązaniu do punktów podstawowej lub szczegółowej osnowy geodezyjnej wysokościowej.
W Polsce istnieje najstarsza w Europie sieć magnetycznych punktów wiekowych, która została założona w latach 50. XX wieku. Prace związane z badaniem pola geomagnetycznego oraz jego zmian wiekowych na terenie Polski oraz krajów sąsiednich prowadzi Instytut Geodezji i Kartografii (IGiK).