Lokalne zagęszczenie terenowe punktów zdjęcia powinno było zależeć od rozkładu przestrzennego pola magnetycznego.
Przy wyznaczaniu elementów pola stosowało się jednostki: modułu wektora indukcji magnetycznej F i składowych X, Y, Z tego wektora – nanotesle deklinacji magnetycznej D i w przypadku inklinacji magnetycznej I – stopnie i minuty łuku
Punkty osnowy magnetycznej stabilizowało się w miejscach oddalonych od terenów zurbanizowanych oraz od obiektów mogących zakłócać ziemskie pole magnetyczne. Współrzędne geodezyjne punktów podstawowej osnowy magnetycznej wyznaczało się w obowiązującej realizacji geodezyjnego europejskiego ziemskiego systemu odniesienia ETRS89 z dokładnością poziomą (X, Y) nie mniejszą niż 5 m oraz wysokościową (H) nie mniejszą niż 0,05 m.
Osnowę magnetyczną dzieliło się na klasy określające jej znaczenie w pracach geodezyjnych i kartograficznych oraz kolejność włączania punktów osnowy do procesu wyrównywania. Klasy oznaczone były cyframi arabskimi. Podstawowym kryterium zaliczenia punktu osnowy do odpowiedniej klasy była dokładność wyznaczenia wielkości właściwych dla danego rodzaju osnowy, określona przez wartość błędu średniego wyznaczonej wielkości: klasę 1.