W latach 1925–1926 pełnił tam funkcję rezydenta OGPU pod przykrywką dyplomatyczną. Doszedł do funkcji zastępcy szefa oddziału kontrwywiadowczego OGPU. W lutym 1930 r. ponownie został rezydentem OGPU w Harbinie. Jednakże wkrótce rozpoznany przez jednego z chińskich generałów jako radziecki oficer zmuszony był powrócić do ZSRR. Od początku 1931 r. pełnił funkcję wykładowcy w centralnej szkole OGPU w Moskwie. W lutym 1932 r. został rezydentem OGPU w Tallinnie pod przykrywką urzędnika poselstwa politycznego Związku Radzieckiego. Po powrocie do ZSRR w październiku 1933 r., pełnił funkcję zastępcy szefa 5 Wydziału OGPU. Od lipca 1934 r. był zastępcą szefa 5 Wydziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. We wrześniu tego roku skierowano go do Warszawy w charakterze zastępcy rezydenta pod przykrywką naczelnika wydziału konsularnego poselstwa ZSRR. W czerwcu 1936 r. został aresztowany przez polski kontrwywiad. W tym samym roku wymieniono go na polskiego szpiega. Od lipca tego roku był zastępcą szefa Wydziału Zagranicznego Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. W styczniu 1937 r. objął funkcję zastępcy rezydenta, zaś w styczniu 1938 r. w stopniu kapitana bezpieczeństwa państwowego rezydenta we Włoszech pod przykrywką naczelnika wydziału konsularnego poselstwa ZSRR. Od lipca 1940 r. służył w zarządzie kontrwywiadowczym NKWD.